Γονατίζω, Πλάστη, εμπρός Σου,

ταπεινά και Σε υμνώ·

Θεέ μου, κάνε, η προσευχή μου

ν’ ανεβεί στον ουρανό. (2)

Στείλε μου άγγελο προστάτη,

που η ψυχή μου λαχταρά·

στείλε, Θεέ μου, να με βάλει

κάτω απ’ τ’ άσπρα του φτερά. (2)

Δείξε μου τον ίσιο δρόμο

και τη στράτα την καλή·

κάνε ν’ αγαπώ τον κόσμο

κι από ’μένα πιο πολύ. (2)

Εκκλησία, πύλη τ' ουρανού,

Εκκλησία, πόρτα του Θεού.

Τίποτε πιο δυνατό, τίποτε πιο ισχυρό

απ' του Χριστού την αγία Εκκλησία·

τίποτε πιο δυνατό, τίποτε πιο ισχυρό

απ' την πύλη που οδηγεί στην αθανασία. (2)

Την πολεμούν κι αυτή ψηλώνει,

την κυνηγούν, κάστρα πυργώνει,

ανίκητη η δύναμή της,

ασάλευτη η οικοδομή της.

Χτυπάτε, κύματα, χτυπάτε,

επάνω της με ορμή ξεσπάτε·

δε σαλεύουν τα θεμέλια,

δε λυγίζουν τα κλαδιά,

η κορφή της ως τ' αστέρια

και οι ρίζες της βαθιά, βαθιά, βαθιά.

Τίποτε πιο δυνατό, τίποτε πιο ισχυρό...

Προσεύχεται η ψυχή μας,

για να ‘βρει τη γαλήνη.

Κουράστηκε να ψάχνει

μες στης ζωής τη δίνη.

Τα ουράνια άνοιξαν

κι οι καρδιές μας γεύτηκαν

του Θαβώρ το θείο Φως.

Κι η ζωή μας άλλαξε

κι καρδιά μας φώναξε:

«δυνατός είν’ ο Χριστός»!

Ο ανήφορος μεγάλος

για την άγια την κορφή∙

ν’ ανταμώσουμε ποθούμε

τη δική Σου τη μορφή.

Ουρανόφωτη μια ευχή

ξεπηδάει απ’ την ψυχή,

ν’ ακουστεί σ’ όλη τη γη:

«Δοξασμένος να ‘σαι Εσύ,

που μας χάρισες τη ζωή,

η καρδιά Σ’ ευγνωμονεί».