Βγήκα να συνάξω στην κιθάρα μου

τα δοξολογήματα απ’ την πλάση,

την αυγή, το δείλι, το καταμεσήμερο,

στον γιαλό, στα δάση. (2)

Απ’ τη γη ως τ’ άστρα ένας ψαλμός,

«δόξα Σοι τω δείξαντι το φως».

Πήρα τα φτερά μου και ταξίδεψα

στων ανθρώπων τα πλατιά λημέρια.

Βρήκα στο παλάτι και στο σπιτοκάλυβο,

υψωμένα χέρια. (2)

Στην καρδιά τ’ ανθρώπου ένας ψαλμός,

«δόξα Σοι τω δείξαντι το φως».

Άκου της καμπάνας γλυκολάλημα

στον γλυκό τόν όρθρο και το δείλι,

όπου αψηλό καμπαναριό

ή ταπεινό γλωσσίδι. (2)

Τον αγέρα μέθυσε ένας ψαλμός,

«δόξα Σοι τω δείξαντι το φως».

Στης καρδιάς μου το φτωχό το φλάουτο

τώρα εγώ και πώς να Σε υμνήσω;

Πώς το μέγα που ’χω δοξολόγημα

σε ψαλμό να χύσω; (2)

Γίνομαι λατρείας Σου ναός,

«δόξα Σοι τω δείξαντι το φως». (2)

Αν δε θες χαρά που να τελειώνει

για μια ολόκληρη ζωή

και αν θες η αγάπη να σ’ ενώνει

με τον δίπλα σου κάθε στιγμή·

τότε μάθε, ένας είν’ ο δρόμος

που θα σε βγάλει εκεί που είναι το φως,

πως ο Χριστός για όλους τους ανθρώπους

είν’ η Ζωή, η Αλήθεια κι η Οδός.

Αν δυο φλόγες έχεις μες στα στήθια,

την πίστη και την αρετή,

κι αν σημαία θέλεις την αλήθεια

για τις μάχες ετούτης της γης·

τότε να ξέρεις, ένας είν’ ο δρόμος...

Αν σ’ αυτό το πέλαγος του κόσμου

και μες στα βάσανα της γης,

με τη λάμψη που Αυτός σου δίνει,

τους ανθρώπους θες να οδηγείς·

τότε πες τους, ένας είν’ ο δρόμος...

Όμορφη η ζωή μας δίχως φόβο

μες στο βασίλειο του Ιησού·

πόθος, λαχτάρα μας να διαλαλούμε

παντού τη δόξα Του!

Χαρωπές φωνές, οι φωνές μας,

στα γαλανά θεϊκά αιθέρια·

με των αγγέλων τους ύμνους ας ενωθούν,

για την ειρήνη του κόσμου

και της ψυχής να δεηθούν.

Κέφι, χαρά σκορπάμε, καλοσύνη,

μέσα στην παγωνιά του κακού.

Δύναμη παίρνουμε και οδηγούμε

ψυχές στον Λυτρωτή.

Χαρωπές φωνές, οι φωνές μας,…

Δώσ’ μας καρδιά καθάρια σαν το χιόνι

και σαν της θάλασσας τον αφρό·

κάνε, τα μάτια μας ν’ αντιφεγγίζουν,

Χριστέ, τον ουρανό!

Χαρωπές φωνές, οι φωνές μας,…