Στου Χριστού μας το λιμάνι

θ’ αρμενίζω με χαρά,

ύστερα από κάθε πάλη

μες στα κύματα, βαθιά.

Λατρευτέ μας Χριστέ (2)

και του πλοίου μας οδηγέ,

που μεθάς την καρδιά (2)

του πιστού που Σε αγαπά.

Εμπρός λοιπόν, παιδιά,

παλέψτε με χαρά,

μη φοβάστε τίποτα,

ούτε και τα κύματα

που σπάζουν σαν θεριά

στου πλοίου τα πλευρά. (2)

Με τη βάρκα θ’ αρμενίζω

στο λιμάνι Σου, Χριστέ,

για να εύρω τη γαλήνη

και Εσένα, λατρευτέ.

Λατρευτέ μας Χριστέ (2)...

Εμπρός λοιπόν, παιδιά,...

Εκκλησία, πύλη τ' ουρανού,

Εκκλησία, πόρτα του Θεού.

Τίποτε πιο δυνατό, τίποτε πιο ισχυρό

απ' του Χριστού την αγία Εκκλησία·

τίποτε πιο δυνατό, τίποτε πιο ισχυρό

απ' την πύλη που οδηγεί στην αθανασία. (2)

Την πολεμούν κι αυτή ψηλώνει,

την κυνηγούν, κάστρα πυργώνει,

ανίκητη η δύναμή της,

ασάλευτη η οικοδομή της.

Χτυπάτε, κύματα, χτυπάτε,

επάνω της με ορμή ξεσπάτε·

δε σαλεύουν τα θεμέλια,

δε λυγίζουν τα κλαδιά,

η κορφή της ως τ' αστέρια

και οι ρίζες της βαθιά, βαθιά, βαθιά.

Τίποτε πιο δυνατό, τίποτε πιο ισχυρό...

Προσεύχεται η ψυχή μας,

για να ‘βρει τη γαλήνη.

Κουράστηκε να ψάχνει

μες στης ζωής τη δίνη.

Τα ουράνια άνοιξαν

κι οι καρδιές μας γεύτηκαν

του Θαβώρ το θείο Φως.

Κι η ζωή μας άλλαξε

κι καρδιά μας φώναξε:

«δυνατός είν’ ο Χριστός»!

Ο ανήφορος μεγάλος

για την άγια την κορφή∙

ν’ ανταμώσουμε ποθούμε

τη δική Σου τη μορφή.

Ουρανόφωτη μια ευχή

ξεπηδάει απ’ την ψυχή,

ν’ ακουστεί σ’ όλη τη γη:

«Δοξασμένος να ‘σαι Εσύ,

που μας χάρισες τη ζωή,

η καρδιά Σ’ ευγνωμονεί».