Ιησού μου, σταυρώθηκες για 'μένα!
Δυο χέρια, που 'χεις Συ πλασμένα,
βαθιά τρυπούν με λόγχη τ' άχραντο πλευρό
πάνω στον Σταυρό. (2)

Ιησού μου, σταυρώθηκες για 'μένα!
Τ' άγια Σου μέλη πληγωμένα
για με που Σε πικραίνω, βλέπω κι απορώ,
πάνω στον Σταυρό. (2)

Ιησού μου, σταυρώθηκες για μένα!
Κι εγώ δεν πόνεσα για Σένα!
Πικρά μετανιωμένος τρέχω να Σε βρω
πάνω στον Σταυρό. (3)

Τι καλοσύνη που 'δειξες, Χριστέ μου,
σαν ήρθες απ' τους ουρανούς·
και τι αγάπη στα πλάσματά Σου,
που 'ταν χαμένα στους γκρεμούς.

Συ μας φωτίζεις στα πυκνά σκοτάδια,
μας δίνεις θάρρος και χαρά·
μας προστατεύεις και μας λυτρώνεις
από την κάθε συμφορά.

Πώς να δοξάσω τ' άγιο όνομά Σου;
Δε βρίσκω λόγια, δεν μπορώ·
τα δάκρυά μου ας Σου μιλήσουν,
τώρα που βλέπω τον Σταυρό.

Ὅτε οἱ ἔνδοξοι μαθηταί ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε ᾿Ιούδας ὁ δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο, καί ἀνόμοις κριταῖς, σέ τόν δίκαιον κριτήν παραδίδωσι. Βλέπε, χρημάτων ἐραστά, τόν διά ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον· φεῦγε ἀκόρεστον ψυχήν τήν διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. ῾Ο περί πάντας ἀγαθός, Κύριε, δόξα σοι.

Όταν οι ένδοξοι µαθητές κατά το Μυστικό Δείπνο φωτίζονταν µέσω της νίψεως των ποδιών τους (από τον Κύριο), τότε ο ασεβής Ιούδας, αφού προσβλήθηκε από τη νόσο της φιλαργυρίας, σκοτιζόταν (στο νου) και παραδίδει Εσένα, το δίκαιο Κριτή, σε παράνοµους δικαστές. Συ, λοιπόν, άνθρωπε που αισθάνεσαι σφοδρό έρωτα για τα χρήµατα, βλέπε αυτόν (τον Ιούδα), ο οποίος εξαιτίας τους κατέληξε να χρησιµοποιήσει την αγχόνη (για να δώσει τέλος στη ζωή του). Απόφευγε (και µην αποκτήσεις) την αχόρταγη ψυχή που τόλµησε να κάνει τέτοια πράγµατα στο Διδάσκαλο. Κύριε, Εσύ που είσαι µε όλους αγαθός, δόξα ταιριάζει σ’ Εσένα.

Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός,

καὶ μακάριος ὁ δοῦλος, ὃν εὑρήσει γρηγοροῦντα,

ἀνάξιος δὲ πάλιν, ὃν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα.

Βλέπε οὖν ψυχή μου, μὴ τῷ ὕπνῳ κατενεχθής,

ἵνα μῄ τῷ θανάτῳ παραδοθῇς, καὶ τῆς βασιλείας ἔξω κλεισθῇς,

ἀλλὰ ἀνάνηψον κράζουσα· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεός,

διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς.

Να, ο Νυμφίος (ο γαμπρός) έρχεται στη μέση της νύχτας,

κι ευτυχισμένος είναι ο δούλος που θα τον βρει ο Νυμφίος ξάγρυπνο να τον περιμένει.

Ανάξιος, όμως, αντίθετα θα είναι εκείνος, που θα τον βρει να τεμπελιάζει απροετοίμαστος.

Πρόσεχε, λοιπόν, ψυχή μου, μην κυριευθείς από τον ύπνο,

για να μην παραδοθείς στον θάνατο και κλειστείς έξω από τη βασιλεία.

Αλλά σύνελθε και φώναξε: Είσαι Άγιος, Άγιος, Άγιος, Θεέ μας,

μέσω της Θεοτόκου ελέησέ μας.